je suis inconnue

Wie ben ik?


goede vraag, eentje waarvan ik het antwoord elke dag beetje bij beetje bijschaaf en dat nog deels moet worden uitgevonden. Ik ben mezelf, voor zover dat in onze maatschappij kan, ik heb een naam die op zich staand niets betekent en die ik met vele anderen deel. Zeven letters vol levenslust, twijfels, eigenwijsheid, uitspattingen, een geven om, nostalgie en puurheid
Ik leef het leven de ene keer in kleine letters de andere keer in GROTE… maar nooit alleen.
Ik was ooit datgene dat ik nu veracht, maar ik leer en onthoud, redeneer en concludeer en tracht de beste “ik” te zijn die ik kan zijn. Ik streef naar een eerste klasse versie van mezelf, niet naar een tweederangs van een ander, maar de verleiding durft al eens om de hoek te loeren. Ik ben in een voortdurende tweestrijd: optimist of pessimist, verlegen of eerder grof gebekt. Ik zei vroeger steeds: “ik leef van conflict, het houdt me bezig” en zo nu en dan vind ik nog een fossiel van die oude filosofie van me. (fossielen horen thuis in een museum!) Soms ben ik koppig, met een eigen venster, met een schattig roze raamkozijn waarmee ik uitkijk op de wereld, wat ik zie probeer ik te vatten en bekijk ik kritisch. Ik heb twee kritische blauwe kijkers die niet altijd even goed hun werk doen, en die mezelf vaak viseren. Ik ben diep van binnen nog steeds dat kleine mollige meisje met het dikke rode krulhaar, dat zichzelf bezag als het plebs en zich ook zo gedroeg.
Maar mensen veranderen, maken keuzes, ontmoeten zielsverwanten die inzichten brengen die je door het eigen raamkozijn nooit zag (te vuile ruiten misschien?). Mijn wereld draait, niet om mezelf, maar omdat de natuurwetten dat zo voorschrijft. Wat mij aan het spinnen brengt?
Hemelse noten, waar woorden emoties soms niet kunnen vatten lukt het hen wel, zonder rond de pot te draaien. Poëzie, want taal is het machtigste dat wij als mens bezitten en ons onderscheidt van de dieren. Liefde, iets puurs dat ik pas heb leren kennen, liefde is voor mij een levenswijze, de ene is rocker, straight edger, ik ben liefde. Ik leef het elke dag met gemak dankzij mijn liefste die me de liefde liet proeven als een ware delicatesse en niet als portie junk food. Kindjes, onze toekomst, onze hoop, die frisse wind die ons jong houdt, de onschuld zelve met dat pittige scherpe kantje. Ooit zal ik voor frisse briesjes zorgen, door (moeder)liefde voort geblazen, een mooie mengeling van een hem & een haar. Ik wil zorgen voor de verandering die ik in onze huidige wereld mis…
Gitaar, een puur instrument, warme volle klanken verbonden met mijn gevoelige snaren, een eer om te mogen liefkozen, maar moeilijk te bespelen.
Psychologie, want ik ben een mens met vragen, natuurlijke nieuwsgierigheid, empathisch, met twee helpende handen en stevig schouders. Ik heb in mijn leven al meer geleerd door te luisteren dan door zelf te spreken. (je hebt dan ook maar één mond en twee oren)
En als laatste geluk, geluk is voor mij een goede gezondheid en zo nu en dan een slecht geheugen, om uitglijders te vergeten, geluk is datgene dat je met iedereen wil delen waardoor het zich vermenigvuldigt. Zo dit ben ik, 19 levensjaren samengevat in 605 woorden, hierbij neem ik voorlopig afscheid van u allen, maar vrees niet, Dali schonk ons de wijsheid: “Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering”. Een gezegde die een bijzonder iemand me in het oor fluisterde, waarna haat om een heengaan stilletjes maar zeker weg ebde.
Treedt binnen, wees welgekomen in mijn virtuele persona…