A good snapshot stops a moment from running away

Nooit verder dan een dag

Mag ik u prooien,
u prijzen,
in u naar woorden en akkoorden zoeken,
u kussen?
Liefde spijzen
Je berispen zonder wijzen,
Want dat is onbeleefd

Ik zal zingen,
waarnaar je luistert
ik zal zijn,
waarnaar je zoekt
Ik krul je letters
Sier je zinnen
Meng me ongevraagd
uitgedaagd
Als schaduw in jouw dans

Maak me
oud en wijs
met denkrimpeltjes
en kus me het grijs
van mijn kruin
laat onze wandelstokken
versmelten,
herboren in elkaar
sluiers en schillen zijn
geen dingen die we willen

jij, mijn horizon
nooit verder dan een dag.

hij danste me naar Venetië

jij vlezig cliché

Oh, jij vlezig cliché
ogend door merg en been
ik verzet je jouw zinnen
en vrij je op papier

en je kneed me en knecht me
Slaaft me en vlecht me
Doorheen jaren van verliezen,
hart en verstand.

vreet me en verteer me
lust en blust in mij
ik zweef en weef
gedachten uit het grijs

van jij van mij en ik van jou
en hoe jij dan zei,
“ik lief je vrouw”
En je ontroert me de mond

Ik verlies me,
En kies je telkens weer
Want, wat is wind zonder haren
Een zee zonder baren,

Liefde zonder haten
Zo verlies ik me,
En kies ik je telkens weer,
jij mijn vlezig cliché


Nota: weer een liefdesgedichtje, maar: "mijn pen schrijft, waar mijn hart van vol is!"

Zinnenspelende liefde

Vervoeg me
Niet ik, maar wij
Verzin me niet
Ontleed me
Ontkleed me
Taal me
Waar ik de woorden niet vind
Lijf me in uw leden
Waar je me kleden zal met woorden
Onderstreep me
Haal me niet door
Intoneer me
Imponeer me,
Inhaleer en “haal me aan”
Ik ben je bijzin
Zinderend
En zindelijk
Leid ik u in
Jij, mijn hoofdzin!
En verliefdheid tussen haakjes

Mijn abonné préféré

ik zou me willen kleden, willen opmaken zoals mijn binnenkant eruit ziet, zoals mijn ziel schreeuwt naar haar favoriete lipstick, ik zou mijn angsten willen tekenen en mijn kracht willen aantrekken, mijn liefde en passie opsteken en mijn trots en jaloezie willen omhangen, kousen van woede en een gebreide trui met grote gaten voor mijn intelligentie. De leukste grappen zal ik snoeren, rond borsten vol gedichten en ik hul me in krantenpapier, zodat ik immer boeiend blijf. Elke ochtend zou je me lezen en mag ik zonder excuus bij je in bed. Je morst wat koffie op mijn hoeken, en plukt de kruimels van mijn literaire bloot. Na dagelijkse vleespartijen draag ik je als een zegel op mijn hart, als een ring om mijn vinger,als een moedervlekje op mijn huid, ik ben stapel op jou en daardoor kan ik nu zo hoog reiken. In je gezicht, in je lichaam, zoals je loopt en ligt en eet en leest, heb je de trekken van liefde aangenomen. En op het einde van de dag trek ik mijn angsten uit, want ik hoef je niet te vrezen, morgen zal jij me weer lezen! Mijn abonné préféré

Veel liefs,
Jouw groen blaadje.

verkankerd in mij

liefde bloeit,
waar leven snoeit,
de mooist rozen uit de struik

wonden likken,
waar doornen prikken,
wast de tijd er ze weer uit

ik kan nog slechts fragmenten tellen,
waar heden verleden voorbij wil snellen,
met elke zucht ik meer vergeet,
van flarden en scheuren die ik nog weet

Tussen poppen en pannen,
Papa’s kommeren en kwalen,
Kietelbuien, bedverhalen.

Tussen kots en valse haren
Waar schoenen strikken,
problemen waren

Tussen niet weten, wat wel wist
Doorheen de woede en gemis
Zonder afscheid, geen gedag
Voor de dood die ik niet zag

Doorheen jaren, is gesleten
Geur en stem al reeds vergeten
Sloot mijn ogen, en vergat
De kleur die papa’s ogen had