Het is zomer, de wereld lonkt, het gras hoort te kietelen tussen mijn schurftige tenen,de frisse duvel zou me moeten doen zweven in het gezelschap van vriendschappelijk gelach, maar ik voel me bitter alleen. Ik heb een schat van een vriend, mijn steun en toeverlaat, waar ik het reuze mee heb, aan liefde geen tekort, maar ik mis de onbezonnen kinderlijke vriendschappen die ik had in mijn jeugdjaren. Toen samen naar de markt gaan een hele belevenis was, je hun foto’s met goedkope Pritt op je agenda of map kleefde en ook al kwam je op maandagmorgen met kleine oogjes het klaslokaal binnengeslenterd, je werd altijd vrolijk begroet door een bende joepie-lezers met sappige roddels in de aanslag. Maar op een dag laten papa en mama eindelijk het handje los, is de speelplaats vol bekende gezichten een aula vol schimmen en zit je vast in de echte wereld. Je hele wereld staat op zijn kop en je moet opnieuw als een kleine meisje op haar eerste schooldag, een eigen plekje gaan veroveren. Van de hele resem vrienden van op de middelbare school blijft nog een waas over, zo nu en dan een vluchtig gesprek op msn of een herinnering die me kortstondig aan het lachen brengt, maar de hartelijkheid en speelsheid van weleer lijkt te zijn verdampt en dit niet door de opwarming van de aarde.
De meeste mensen lopen in en uit je leven, maar alleen vrienden laten diepe voetstappen achter in je hart, hier en daar zie ik nog een teendruk, maar het pad kan ik al lang niet meer volgen. Doorheen de tijd heeft het zand zijn spel gespeeld en lijkt het landschap me weer onbekend. Uit het oog, uit het hart?, maar lang nog niet vergeten!
Ode aan mijn 27 klasmakkers, die jarenlang mijn dagen kleurde en nog steeds de collage op mijn kast opfleuren! (ook gemaakt met goedkope Pritt weliswaar)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten